Beynelmilel Ayrıntı

Rastgele bulduğum blog'lardan biri idi; Fuck This Job Community. Biraz "Hollaback NYC"ye benziyor. İki blog da "mağdur" kişiler tarafından oluşturulmuş. Bir tanesinde iş ile ilgili mağduriyet, ötekisinde ise taciz tabanlı bir mağduriyet mevcut.

Fuck This Job'da bir blog dikkatimi çekti. Aynen buraya geçiriyorum (post linki: http://www.fthisjob.com/node/2265)

Başlık: Mall Lady
"Submitted by Carlos on Mon, 11/28/2005 - 14:24.
I did something that I really advise against...I went to the shopping Mall (actually "MAUL") the day after Thanksgiving. The highlight of the visit to said Maul was a saleslady that was nice, friendly, courteous and an all around decent person. What the hell happened?? This can't be? She looked me in the eye when she spoke, she answered my questions when asked, and she said "have a nice day" when I left...OMG, there is one person left in the universe that is still nice!!! Thank you Maul lady"

Düşünün ki; kimsenin kimseyi dinlemediği, "menfaat umudu" görmediği için diğerine kötü davrandığı (güzel bir kız olduğu için ona iyi davranan erkek, yakışıklı diye erkeğe sıcak davranan kız gibi) bir toplum var. Bu toplumun bir üyesi, alışveriş merkezinde kendisi ile konuşurken gözlerinin içine bakarak müşterinin sorularına cevap veren ve ayrılırken "güzel günler" dileyen birisi var diye "umuda kavuşuyor". "İyi insanlar ölmemiş" diye "OMG" çekiyor.

Daha kapıdan içeri girdiği anda müşterinin alışveriş yapıp yapmayacağını anladığını iddia eden satıcılara rastladım. "İnsan sarrafı oluyorsun bir süre sonra..." diye anlatıyorlardı. "Alışveriş yapmayacak müşteriye iyi davranıp oyalanmanın ne anlamı var?" düşüncesi aşılanmış onlara. Bu tip insanların henüz "insan sarrafı" olmadıklarını ispat etmek kadar hoşuma giden bir şey yok.

Senaryom şudur:
Ben, bir mağazaya giriyorsam, elbet alacağım bir şey vardır. "Yok beğenmedim" diyerek terk ettiğim mağaza sayısı oldukça sınırlıdır [Bir defa olmuştur belki]. "İnsan sarrafı satıcılar" ben "şunu alıyorum" diyene kadar pek iyi davranmazlar bu "enthusiastic" müşterilerine - yani bana- ve o anda hep "insan sarrafı olmadıklarını" ispat ettiğimi zannederim.
Alışveriş niyeti ile mağazaya giren "BEN"i bile anlayamıyorlarsa, bu insanların "güzel giyimli" hırsız ve dolandırıcılara rastlamasına da şaşmam. "İnsan sarrafı oluyorsun.." dediklerinde de içimden gülerim. Yazık. "Kendisini kurt satıcı sanan, işportacılar" ama "maul"da çalışıyor diye kendisini "usta satıcı" sanarak "işportacıları" aşağılayanlar.

Yukarıdaki post'taki kadın sadece bir gülümseme ve ilgi-alaka ile o post'u yazanı (Carlos'u)etkilemiş. Carlos'un artık her alışverişini o MAUL'dan yapacağına eminim. Hep denir ya "Gülümsemeyi bilmeyen dükkan açmasın" diye. Ne kadar da haklı bir söz. Üstelik beynelmilel.

p.s. Post'u yazarken nasıl olduğunu anlamadığım bir şekilde Musicmatch açıldı. Kendi kendine. Dave Matthews'ün o "harika kalın sesi" ile size veda ediyorum. Bu konuda da anlatacak çok şey var. Hmm. Akşama yazacağım sanırım. Şimdi bitirmem gereken başka bir iş bekliyor beni.