Bundan iki sene önce (hatta üç sene de olabilir) blog yazmaya başladığımda olan bir şey vardı. "Hah tamam," dedikten sonra blogger'a girene kadar neye "tamam" dediğimi unutur ve öyle boş boş bakardım. Blog kültürü de henüz oturmamıştı (hem kafamızda hem de piyasada) ve çoğu zaman "sign out" yapıp çıkardım.

Az önce yine öyle oldu. Belki yazmak istememiş de olabilirim. Yoksa yazacak şey hiç bitmez. Bono'nun dediği doğru. Hiçbir şey yazamazsan, yazamadığını yazarsın. Bu "ilham" ile yıllarca kitaplar ve filmler çıktı (müzik de yapılmış olabilir).

Geçenlerde Desperate Housewives'ı seyrediyordum. Lynette, ofisteki elemandan bir şey istemek üzere yanına gidiyor. Çocuğun meşgul olduğunu görünce, "aa sonra geleyim ben o zaman" gibisinden geri dönmeye yeltenirken çocuk durduruyor ve ne diyor? Ahan da işte bu cümleyi kuruyor: "No no, it's fine. I was updating my blog."

Buyur buradan yak. "What the fuck is a blog?" sorusunu duymuş mudur acaba senaryoyu teslim ettiğinde? Sanmıyorum. Sorulsa bile iyi cevaplamış herhalde. Çünkü "son izleyici" olarak ben bunu seyrettim geçen gün. Demek ki ... "Approved".